James Higgins: Press

The latest CD Neilston is:
"kwality. Pure kwality."

About Neilston:

Flabbergasted

Of Passing Story:

James Higgins is the sun setting on a long day. The smoke at the end of an empty bar room. The dusty boots of a seasoned cowboy. His voice is Dylan meets the Doors for the gunfight at the OK Corral. “Twenty Tons of Thunder” is a very visual folk song with country back porch roots. The CD is loaded with rich guitar tones accompanied by shakers, wood blocks and congas. The production is very back roots which complements the vocal tones. On tracks like “Balayeur” there are some biting electric guitar leads that tear into the soul. My favorite song on the CD is “Was It Love in Summer”. The mood is one of sadness and wonder. Beautiful acoustic guitar with a harmonica begging for the answers. Was it love in summer, was it love at all? The puzzling question for which there is no answer.

Higgins is Kerouac: and not just any old Kerouac.

About Drop in a Fall:
Unlike the songs of many of his folkie peers, James Higgins' material has personality.

About Crawling out the Woodwork:

James Higgins doesn't hang out at the 3B,write for "What's UP" or to the best of our knowledge work in any area secondhand store. Know what? He still made a damn fine CD.

In an area where creative folk seem to be cliqued out, Higgins literally lives up to his CD's name. It's like these songs just stumbled out of the backwoods. There's no studio compression - Higgins fights but wins with his coarse voice, loose Tom Waits phrasing and songwriting smarts. There's a great kazoo solo. Weird capitalization. Awesome, awesome, awesome.

JAMES HIGGINS
DRIFTWOOD


Met Jimi Hendrix heeft James Higgings zijn initialen gemeen, maar daar eindigt de gelijkenis. Dat illustreert al voor een stuk de laconieke humor waarvan de in Schotland geboren troubadour zich bedient. De uitspraak komt immers van hemzelf. Een dosis zelfrelativering heb je wel nodig als je als busker aan de kost wil komen. James trok over het water naar Frankrijk en speelde er op straathoeken, in pubs, bars, cafés en in de métro. Ofschoon hij als een gek zijn hart uit zijn lijf zong scheen niemand hem te horen. Veel van zijn songs gaan over het lot van de straatzanger of de avonturen en dromen van de haveloze. Daarnaast maken de observaties van het menselijk gedrag en de samenleving hem kritisch zonder dat het belerend wordt. Armoe, politiek en oorlog raken hem, wat hij in zijn songteksten eerder melancholisch inbedt. Het schilderij 'Guernica' is voor hem een aanleiding om de uitwassen van de kunstverkoop aan de kaak te stellen, afgewogen tegen de bezitsloze in de Derde Wereld landen. Na Frankrijk belandde Higgins in Duitsland en bleef er acht jaar resideren. Daar vond hij aansluiting bij de muziekscène, zodat hij in diverse bandjes kon meespelen, gaande van Keltische folk tot Punk en blues. Maar zijn benen, zijn fiets en het vliegtuig brachten hem nadien in de USA. In de loop van al die jaren bracht Higgins zeven albums uit, waarop hij zich als een fantasievolle songwriter manifesteert die alle muziekgenres aankan. Lof bleef dan ook niet uit, al is leven van zijn muziek nog een dagelijkse overlevingskunst. Deze 'Driftwood' is zijn achtste album. Met gitaar, harmonica en een wastobbe als bas vertolkt hij dertien songs die sporen vertonen van Dylan, Neil Young, Robbie Robertson en Sean Tyrell. Gitaar spelen kon hij al nog voor hij de baard in de keel kreeg. De poëet heeft de gave om aan zijn folksongs een nieuwe dimensie toe te voegen, alsof hij deze ter plekke heruitvindt. 'Holy Smoke' bijvoorbeeld beroert geest en huid als magische toverzalf. 'Traveling Bag' is spontane blues 'old style'. 'La Ville d'Annecy' in gebroken Frans put uit eigen ervaring. En hij trekt van leer tegen milieuvervuiling en de laatste wolf die uitsterft, zoals in het nostalgische 'Thylacine Crossing'. Higgins' originaliteit bestaat erin dat hij zijn songs diepgang geeft waarbij de zelf gemaakte instrumenten het 'back to the basics' gevoel versterken. Hij verzamelde her en der wat afvalspullen en instrumentenonderdelen om deze tot iets volledig unieks om te bouwen. Akoestische gitaar, tamboerijn, sigarendoos herschapen in xylofoon en wastobbe zijn o.m. de geliefde wapens van de ervaren busker. De relaxte wijze waarop hij zingt herinnert aan de prille folky Dylan, maar Higgins' 'street credibility' is groter. De singer-songwriter gebruikt immers de humor van de underdog om te overleven. James' verbeelding schildert het allemaal uit in beeldrijke enigszins weemoedige songs. De enigmatische Schot met de attitude van 'waar je ook bent vind je vrienden' componeert wijze instinctieve songs. En om hem te parafraseren: waar J.H speelt vind je songs van bedrieglijke eenvoud die je voor langere tijd doen stilstaan.
Marcie

ROOTSTIME
c/o Wanted Productions
Freddy Celis
Gen. de Wittestraat 11
3545 Halen
Belgium

www.rootstime.be
www.myspace.com/rootstime